"Non hederam sperare vales laurumve, libelle,

      Quae, largita suis tempora prisca viris.

Contulit haec magno labyrinthea fabula Homero

      Aeneisque tibi, docte poeta Maro.

5

Atria tunc divum resonabant carmine vatum:

      Respuet en musam quaeque proseucha tuam;

Pierio flagrabat eis sed munere sanguis:

      Prosequitur gressum nulla Thalia tuum.

Hinc metuo rapidas ex te nigrescere flammas,

10

      Auribus ut nitidis vilia verba dabis".

"Quid vanis totiens agitas haec tempora dictis,

      Carmina quae profers si igne voranda times?

Desine; nunc etenim nullus tua carmina curat:

      Haec faciunt urbi, haec quoque rure viri.

15

Quid tibi preterea duros tolerasse labores

      Profuit ac longas accelerasse vias?

Endromidos te cura magis victusque fatigat:

      Hinc fugito nugas, quas memorare paras".

"Irrita saepe mihi cumulas quae murmura, codex,

20

      Non poterunt votis addere claustra meis.

Seria cuncta cadant, opto, et labor omnis abesto,

      Dum capiti summo xenia parva dabo.

Nonne vides, tacitis abeant ut saecla triumphis,

      Quos agitat toto orbe colendus homo?

25

Tu licet exustus vacuas solvaris in auras,

      Pars melior summi scribet amore viri.

Supplice sed voto Christum rogitemus ovantes,

      Quo faveat coeptis patris ab arce meis.

Haud moveor plausu populi vel munere circi:

30

      Sat mihi pauca viri ponere facta pii.

Christe, poli convexa pio qui numine torques,

      Da, queat ut famulus farier apta tuus!"